ลด ลด เพิ่ม เพิ่ม

posted on 23 Sep 2009 15:48 by plakagi

เกือบทุกคนที่มีแฟน หรือ เคยมี คงต้องเคยโทรคุยกันวันละไม่ต่ำกว่า 3-4 ชม. แน่นอน

แรกคบกันก็ไม่รู้ว่าขนอะไรมาคุยกันได้มากมาย 3-4 ชม. ไม่มีเบื่อ

เวลาช่วงเย็นที่เคยเล่นเกมส์ ดูละคร อยู่กับที่บ้าน

ก็สละมาคุยกับเธอ และ เค้า ได้ทุกวัน

บางวันแม้ไม่มีอะไรคุย ก็ยังโทรหากัน 

เล่นกีตาร์ อ่านหนังสือ เล่นเกมส์ ด้วยกัน

ขณะที่เรามีเวลามากมาย...แต่เรื่องคุยกลับลดน้อยลง

 

วันนี้ฉันมีเรื่องมากมายอยากเล่าให้เธอฟัง......แต่เวลากลับลดลง

เธอมีเรื่องมากมายต้องทำ....ทั้งงาน ทั้งเพื่อน ทั้งครอบครัว

โทรหากันก็ตอนที่เธอเหนื่อยและกำลังจะพักผ่อน

แล้วฉันหละ ที่รอคอยเล่าเรื่องมากมายให้เธอฟัง

แต่เธอกลับมีเวลาฟังแค่ 15 นาที

 

บางครั้งต้องพยายามยิ้ม ร่าเริง บอกเธอว่ามีความสุข

ดีแล้วหละ ให้เธอเข้าใจว่าฉันมีความสุข ให้เธอจดจำฉันไว้แบบนั้น

ดีแล้วหละ เพื่อเธอจะได้ไม่เครียดในวันต่อไป

ดีแล้วหละ ให้เธอจดจำฉันไว้แบบนั้น

เพราะฉันคงรู้สึกไม่ดี ถ้าทำให้เธฮรู้สึกไม่ดีไปด้วย

 มีความสุขมากๆนะคะ ที่รัก...

 

edit @ 23 Sep 2009 16:42:44 by It's me PLaKaGi

ตั้งไข่

posted on 10 Sep 2009 01:08 by plakagi
ตั้งไข่ ใช้กับการหัดเดินของเด็กทาร
ที่กำลังพยายามยืนตัวตรง ด้วยขาเล็กๆทั้ง 2 ข้าง
เพื่อจะได้ก้าวเดินไปข้างหน้า ทีละก้าว....ทีละก้าว

สำหรับฉํน วันนี้คือวันตั้งไข่

2 ปีที่เราสนิทกัน 9 เดือนที่เราคบกัน
ทั้งเธอ และ ฉํน ต่างเปลี่ยนแปลงไป
ไม่ว่าจะเปลี่ยนไป ตามวัย ตามภาระหน้าที่ ตามนิสัย ตามฝัน ตามความหวัง
ก็เป็นความเปลี่ยนแปลงที่เราต้องยอมรับให้ได้

ฉันเคยมีเธออยู่ใกล้ๆ คอยอยู่เคียงข้าง
เป็นเพื่อน เป็นพี่ เป็นเสี่ยเลี้ยงหนม (หรือบางครั้งก็เป็นพ่อ)
แต่วันนี้กลับไม่มีเธอเหมือนเก่า......

ฉันอยากให้เธอกลับมาอยู่ตรงนี้
แต่ทุกครั้งเธอก็ตอบฉันว่า “รอก่อนได้มั้ย”
อีกนานเท่าไหร่กันที่ฉันจะต้องรออยู่อย่างนี้
และเธอก็ตอบว่า “ไม่รู้สิ ตอบไม่ได้”

ถึงวันที่ฉันคงต้องเลือก ว่าจะปล่อยมือ หรือ ประคองต่อไป
และฉันก็เลือกประคองมัน......


ฉันจำไม่ได้แล้วหละ ว่าตอนเด็กๆที่ฉันตั้งไข่ มันลำบากแค่ไหน
ล้มลุกคลุกคลานแค่ไหน บาดเจ็บบ้างมั้ย
หรือร้องโยเย บ้างหรือป่าว
แต่ฉันยังมีแม่ที่คอยประคอง คอยให้กำลังใจ และ คอยฉันอยู่ที่ปลายทาง

แต่วันนี้ ฉันบาดเจ็บ และ เจ็บมาก
ฉํนล้มลงหลายครั้ง
ฉันน้ำตาไหล แต่กลับไม่มีเสียงร้อง
ฉันไม่กล้าร้อง เพราะกลัวเธอรำคาญ
ฉันไม่กล้าร้อง เพราะเธอคงไม่มาอยู่ข้างฉัน
ฉันไม่กล้าร้อง เพราะเธอคงไม่มาคอยประคอง
ฉันไม่กล้าร้อง เพราะเธอคงไม่มาให้กำลังใจ
เธอรอฉันอยู่ที่ปลายทางเท่านั้น

ฉันคงต้องลุกเอง
ปาดน้ำตา.....ปัดฝุ่น อุ่น อุ่น แล้วก้าวเดินต่อไป
เพื่อไปให้ถึงเธอที่ปลายทาง......


ในวันนี้ฉันยังเชื่อในรัก
เชื่อในตัวเธอ
ไม่ว่านานเท่าไหร่ เธอจะยังยืนอยู่ตรงนั้น
รอฉันอยู่เสมอ ใช่มั้ย??

โชคชะตา ถ้าจะไม่ใจร้ายเกินไป
ช่วยดลใจให้เค้ากระเถิบมาใกล้กว่านี้ได้มั้ย
เพราะไม่รู้ว่า ฉันจะมีแรงพอเดินไปถึงเค้ามั้ย

___________________________________________

ให้กำลังใจคนกำลังหัดตั้งไข่ด้วยนะคะ ^^

ซาหวาดดีคะ

ชื่อที่คนไม่ค่อยเรียก: ปลา

ชื่อที่บ้าน: จิ๊ดริ๊ด

ชื่อในหมู่เพื่อน: ปวย (ปวยหัวคา...ห้ามผวนนะ -*-)

ชื่อในวงการInternet: PLaKaGi (ปลาคากิ)

เพื่อนๆอยากเรียกอะไรก็ได้เลยน้า ยินดีๆ *O*

-------------------------------

เราเป็นมือใหม่หัดทำ Blog คะ

เนื่องจากช่วงนี้ไม่ค่อยมีคนคุยด้วย 555+

เลยจะมาหาเพื่อนคุยใน Blog แทน

Blog นี้ตั้งใจจะเขียนเกี่ยวกับความรักของเรา และ เรื่องทั่วๆไปในชีวิตของเรา

ที่ไม่มีที่ระบาย หรือ ไม่มีคนคุยด้วย หรือ คุยกับใครไม่รู้เรื่อง

อ่านมาถึงตรงนี้ อาจรู้สึกว่า "มันไม่มีใครคบด้วยแล้วเหรอวะ"

นั่นสีเราก็สงสัยอยู่นะ ว่าเพื่อนมันหายไปไหนหมด (-_- )?

--------------------------------------

ยังไงก็แล้วแต่ ฝากเนื้อฝากตัวกับ Blog นี้ด้วยนะคะ

ถ้าอยากเป็นเพื่อนกันก็เข้ามาคุยกันได้เลยนะคะ

ขอบคุณทุกๆคนคะ